Te warm tekort

Uit de praktijk - 14 maart 2019 - Door Erno Mijland

De waterspiegel stijgt steeds meer schooldirecteuren tot aan de lippen, de gemoederen raken oververhit, het zweet breekt uit in menige school… het lerarentekort schept een onrustig klimaat. Verwoestende stormen, stortbuien, hittegolven.

Er wordt angstvallig gekeken naar de politiek. Op het Binnenhof klinken stoere uitspraken. ‘Het lerarentekort mag tot 2025 met maximaal 2% stijgen!’ Of: ‘Stap over op zij-instromers.’ Anderen ontkennen het probleem. ‘Die lerarentekorten zijn er altijd geweest, op verschillende momenten in de geschiedenis. Ze zijn steeds ook weer opgelost. Dus maak je niet zo druk!’ Er worden plannen gesmeed: meer, betere lerarenopleidingen, hogere salarissen. Maar wie gaat dat betalen? De gewone man of vrouw laat al, gehuld in een geel hesje, weten dat de belasting echt niet nog hoger kan.

Scholen komen ondertussen ook zelf met oplossingen. Zo wordt er op steeds meer plekken elektrisch geleerd. Met hun laadpasje loggen leerlingen in op slimme systemen, zodat ze even zonder leerkracht kunnen. Elders wordt de school geïsoleerd tegen de instroom van nog meer leerlingen of worden zonnepanelen op het dak geplaatst om de broodnodige energie op te wekken voor vaak uitgebluste leerkrachten. Ouders, onbevoegden springen in. Ze weten veel, maar onderwijs is een vak. Kinderen beginnen te mopperen: ‘Hé, het gaat wel om ónze toekomst.’

Hier en daar zijn er mensen die met kleine bijdragen komen. Ze complimenteren zomaar, spontaan een leerkracht. Anderen organiseren dialogen of bedenken werkdrukverlagende oplossingen.

Ondertussen valt het niet meer te ontkennen: het Nederlandse onderwijs heeft een klimaatprobleem. Hoogste tijd dus om aan tafels te gaan en te komen tot een duurzaam klimaatakkoord. Iedereen is daarvoor nodig: leerlingen, ouders, onderwijsprofessionals, de burger, de politiek. We zijn het aan onze kinderen verplicht.

Deze column is eerder verschenen in onze nieuwsbrief van maart 2019